Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

Τα καρναβάλια

Με ξέφρενους ρυθμούς γιορτάζει η χώρα τα καρναβάλια.
Πόσα άραγε θα ξοδέψουμε και φέτος για τον θεσμό?

Ντρέπομαι.

Σας παρακαλώ, θυμηθείτε αυτούς που περνάνε δύσκολες στιγμές.
Υπάρχουν συνάνθρωποι μας που ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ.
Που δεν έχουν να πάρουν τα φάρμακα τους.

Που ψωνίζουν τα απαραίτητα με βερεσέ...

Σας παρακαλώ.

Είναι ντροπή μας, να είμαστε πλάι σε αυτούς που η λεπτότητα τους πιθανόν να μην τους κάνει να κλάψουν γοερά δίπλα στο αυτί μας, για να μας ξυπνήσουν από τον πλούσιο ύπνο μας.

Το βουβό κλάμα τους, η φτώχεια, η δυστυχία τους...

Σας ικετεύω.

Ψάξτε δίπλα σας.

Εμείς δεν είμαστε λαός που δεν αγαπάμε ο ένας τον άλλο.
Δεν μπορώ να διανοηθώ πως τολμούμε να ζούμε στην αποξένωση, στην καλοπέραση και στη βολή μας.

Ας κάνουμε κάτι.
Όσο μπορούμε.

Ας μην ξεχυθούμε στους δρόμους για τα καρναβάλια φέτος.
Ας πρωτοτυπήσουμε. Για αλλαγή.

Αν δεν ξέρετε κάποιον που χρειάζεται βοήθεια, ζητήστε από τον Κύριο και θεό μας,
Κύριε άνοιξε τα μάτια μου να δω τους συνανθρώπους μου που με χρειάζονται, γιατί Κύριε μου, πως θα σε αντικρίσω όταν με καλέσεις κοντά σου.
Βοήθησε με Κύριε μου να μην σε ανταμώσω με άδεια χέρια
Αμήν

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

Το σπίτι

Αναρωτιέμαι:

"- Θα χάριζα το σπίτι μου που το αγαπώ πολύ, σε κάποιον;
- Το χρειάζομαι για να ζήσω. Μου είναι απαραίτητο.

- Μετά θάνατον; Αν δεν είχα κανέναν στον κόσμο;
- Μμμ.. νομίζω ναι!

- Θα το χάριζα, για να βοηθηθεί κόσμος; Άστεγος, ταλαίπωρος;
- Ναι, σίγουρα, αυτό θα ήταν πολύ καλό!"

Κάπως έτσι φαντάζομαι, ότι αναρωτήθηκαν οι κεκοιμημένοι της έκθεσης 'BODIES' που λειτουργεί αυτό το διάστημα σε κεντρικό σημείο της Αθήνας.

Φαντάζομαι ότι κάποιος καλός γιατρός, λίγο πριν κοιμηθούν τους πλησίασε με αγάπη τους έπιασε το χέρι και τους είπε γλυκά: "- Ξέρετε, θα βοηθήσετε την επιστήμη."

Και μετά, ανακάλυψε την ουσία, που μεταλλάσει τα μόρια του νερού του σώματος σε σιλικόνη.

Τους έβγαλε από το δέρμα. Τους έκοψε κομματάκια με μεγάλη ακρίβεια.
Σκέφτηκε ώρες πως θα τους κάνει να έχουν μια ωραία κίνηση. Για τον καθένα ξεχωριστά.

Αυτόν θα τον κάνουμε ποδοσφαιριστή. Αυτός θα είναι χορευτής.
Νομίζω ότι όλη του τη ζωή θα ήθελε να ήταν χορευτής.
Το χαμόγελο θα σιλικονοποιηθεί στο πρόσωπο.
Θα είσαι για πάντα χαρούμενος.

Γυμνός.

Μπορεί κάποτε να ντρεπόσουν. Όμως τώρα δεν πειράζει. Θα είσαι νεκρός. Και γυμνός. Εξάλλου αυτό θα γίνει για την επιστήμη.

Ή μπορεί και να μην έγινε ακριβώς έτσι.

Μπορεί να πήραν έναν από το σωρό των κεκοιμημένων.
Ποιος θα τον αναζητήσει.
Εξ' άλλου φυλακισμένος ήταν.

Κανείς δεν τον θυμάται. Εκτός από τις ψείρες που ρουφούσαν το αίμα του. Όταν ζούσε.

Ο καλός γιατρός δεν είναι καλός.
Τον ξεγύμνωσε, τον ξεφτίλισε. Τον έβαλε σε μια στάση λίγο αστεία. Τον πάστωσε με την σιλικονούχα ουσία.

Και τον έβαλε να ποζάρει σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου που κανείς δεν θα σφυρίξει την λήξη του.
Αντιθέτως, ο κόσμος θα συσσωρεύετε και θα πληρώνει χρήματα, για να δει, πως η ανέχεια η δυστυχία και η κακομοιριά ενός αδερφού μας όταν ήταν εν ζωή, τον έφερε στη θέση, σήμερα να ποζάρει στην Ελλάδα σήμερα και σε όλο τον κόσμο αύριο.

Κεκοιμημένος.

Ο Θεός ας αναπαύσει τις ψυχές τους. Αμήν

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2009

Η λύπη

Η λύπη είναι εξαγνιστική.

Φιλτράρω τον εαυτό μου.

Αναπροσαρμόζομαι για να γλυτώσω απο το δυσάρεστο συναίσθημα.

Συστέλομαι και διαστέλομαι μέσα στον ευατό μου.
Αντικρούομαι με τις σκέψεις και τα συναισθηματα που γεννιούντε.

Αντιδρώ.

Αποφορτίζω το συναίσθημα.
Κλαίω και ποτίζω την ξεραμένη μου ψυχή.

Θέλω να ανθίσουν πάλι μέσα μου τα λουλούδια της χαράς.
Με το μυρωμένο τους άρωμα. Δεν αφήνουν τίποτα άλλο να κυριαρχεί.

Μόνο η χαρά.

Δοξάζω τον Κύριο για τις ώρες τις θλίψεις μου.
Μόνο αυτές μπορούν να με κάνουν να νιώσω πόσο με έχει καταλάβει η υπεροψία και ο εγωισμός.
Δοξασμένο το όνομα σου Κύριε εις τους αιώνας των αιώνων
Αμήν