Τα καρναβάλια

Με ξέφρενους ρυθμούς γιορτάζει η χώρα τα καρναβάλια.
Πόσα άραγε θα ξοδέψουμε και φέτος για τον θεσμό?

Ντρέπομαι.

Σας παρακαλώ, θυμηθείτε αυτούς που περνάνε δύσκολες στιγμές.
Υπάρχουν συνάνθρωποι μας που ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ.
Που δεν έχουν να πάρουν τα φάρμακα τους.

Που ψωνίζουν τα απαραίτητα με βερεσέ...

Σας παρακαλώ.

Είναι ντροπή μας, να είμαστε πλάι σε αυτούς που η λεπτότητα τους πιθανόν να μην τους κάνει να κλάψουν γοερά δίπλα στο αυτί μας, για να μας ξυπνήσουν από τον πλούσιο ύπνο μας.

Το βουβό κλάμα τους, η φτώχεια, η δυστυχία τους...

Σας ικετεύω.

Ψάξτε δίπλα σας.

Εμείς δεν είμαστε λαός που δεν αγαπάμε ο ένας τον άλλο.
Δεν μπορώ να διανοηθώ πως τολμούμε να ζούμε στην αποξένωση, στην καλοπέραση και στη βολή μας.

Ας κάνουμε κάτι.
Όσο μπορούμε.

Ας μην ξεχυθούμε στους δρόμους για τα καρναβάλια φέτος.
Ας πρωτοτυπήσουμε. Για αλλαγή.

Αν δεν ξέρετε κάποιον που χρειάζεται βοήθεια, ζητήστε από τον Κύριο και θεό μας,
Κύριε άνοιξε τα μάτια μου να δω τους συνανθρώπους μου που με χρειάζονται, γιατί Κύριε μου, πως θα σε αντικρίσω όταν με καλέσεις κοντά σου.
Βοήθησε με Κύριε μου να μην σε ανταμώσω με άδεια χέρια
Αμήν

Το σπίτι

Αναρωτιέμαι:

"- Θα χάριζα το σπίτι μου που το αγαπώ πολύ, σε κάποιον;
- Το χρειάζομαι για να ζήσω. Μου είναι απαραίτητο.

- Μετά θάνατον; Αν δεν είχα κανέναν στον κόσμο;
- Μμμ.. νομίζω ναι!

- Θα το χάριζα, για να βοηθηθεί κόσμος; Άστεγος, ταλαίπωρος;
- Ναι, σίγουρα, αυτό θα ήταν πολύ καλό!"

Κάπως έτσι φαντάζομαι, ότι αναρωτήθηκαν οι κεκοιμημένοι της έκθεσης 'BODIES' που λειτουργεί αυτό το διάστημα σε κεντρικό σημείο της Αθήνας.

Φαντάζομαι ότι κάποιος καλός γιατρός, λίγο πριν κοιμηθούν τους πλησίασε με αγάπη τους έπιασε το χέρι και τους είπε γλυκά: "- Ξέρετε, θα βοηθήσετε την επιστήμη."

Και μετά, ανακάλυψε την ουσία, που μεταλλάσει τα μόρια του νερού του σώματος σε σιλικόνη.

Τους έβγαλε από το δέρμα. Τους έκοψε κομματάκια με μεγάλη ακρίβεια.
Σκέφτηκε ώρες πως θα τους κάνει να έχουν μια ωραία κίνηση. Για τον καθένα ξεχωριστά.

Αυτόν θα τον κάνουμε ποδοσφαιριστή. Αυτός θα είναι χορευτής.
Νομίζω ότι όλη του τη ζωή θα ήθελε να ήταν χορευτής.
Το χαμόγελο θα σιλικονοποιηθεί στο πρόσωπο.
Θα είσαι για πάντα χαρούμενος.

Γυμνός.

Μπορεί κάποτε να ντρεπόσουν. Όμως τώρα δεν πειράζει. Θα είσαι νεκρός. Και γυμνός. Εξάλλου αυτό θα γίνει για την επιστήμη.

Ή μπορεί και να μην έγινε ακριβώς έτσι.

Μπορεί να πήραν έναν από το σωρό των κεκοιμημένων.
Ποιος θα τον αναζητήσει.
Εξ' άλλου φυλακισμένος ήταν.

Κανείς δεν τον θυμάται. Εκτός από τις ψείρες που ρουφούσαν το αίμα του. Όταν ζούσε.

Ο καλός γιατρός δεν είναι καλός.
Τον ξεγύμνωσε, τον ξεφτίλισε. Τον έβαλε σε μια στάση λίγο αστεία. Τον πάστωσε με την σιλικονούχα ουσία.

Και τον έβαλε να ποζάρει σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου που κανείς δεν θα σφυρίξει την λήξη του.
Αντιθέτως, ο κόσμος θα συσσωρεύετε και θα πληρώνει χρήματα, για να δει, πως η ανέχεια η δυστυχία και η κακομοιριά ενός αδερφού μας όταν ήταν εν ζωή, τον έφερε στη θέση, σήμερα να ποζάρει στην Ελλάδα σήμερα και σε όλο τον κόσμο αύριο.

Κεκοιμημένος.

Ο Θεός ας αναπαύσει τις ψυχές τους. Αμήν

Η λύπη

Η λύπη είναι εξαγνιστική.

Φιλτράρω τον εαυτό μου.

Αναπροσαρμόζομαι για να γλυτώσω απο το δυσάρεστο συναίσθημα.

Συστέλομαι και διαστέλομαι μέσα στον ευατό μου.
Αντικρούομαι με τις σκέψεις και τα συναισθηματα που γεννιούντε.

Αντιδρώ.

Αποφορτίζω το συναίσθημα.
Κλαίω και ποτίζω την ξεραμένη μου ψυχή.

Θέλω να ανθίσουν πάλι μέσα μου τα λουλούδια της χαράς.
Με το μυρωμένο τους άρωμα. Δεν αφήνουν τίποτα άλλο να κυριαρχεί.

Μόνο η χαρά.

Δοξάζω τον Κύριο για τις ώρες τις θλίψεις μου.
Μόνο αυτές μπορούν να με κάνουν να νιώσω πόσο με έχει καταλάβει η υπεροψία και ο εγωισμός.
Δοξασμένο το όνομα σου Κύριε εις τους αιώνας των αιώνων
Αμήν

Καθημερινά

Τον συνάντησα πάλι σήμερα.

Πηγαινοερχόταν ανάμεσα στα αυτοκίνητα.
Στο ανηφοράκι.

Οχτώ αυτοκίνητα τη φορά, και μέχρι να κατέβει είχε κοκκινίσει το φανάρι και ξεκινούσε πάλι για το ανηφοράκι ζητώντας την ελεημοσύνη μας

Ντυμένος πάντα με τα ίδια ρούχα.
Τα ίδια παπούτσια.
Οι σόλες του σαν αυτές των αυτοκινήτων. Σχεδόν άλιωτες.
Μου θυμίζει τα παπούτσια των μοναχών, φτιαγμένα από ρόδες αυτοκινήτου. Για να μην λιώνουν ποτέ!
Τα ρούχα του σκονισμένα με τη γκρι σκόνη της πόλης.

Σε όλα τα αυτοκίνητα, σε όλους τους ανθρώπους τα ίδια λόγια.

Οι ίδιες κινήσεις.

Σαν την εξειδίκευση που με μάθανε στο σχολείο.
Μόνο που στη δουλειά του είναι υποχρεωμένος για πολλά χιλιόμετρα κάθε μέρα.
Για να μαζέψει μερικές πενταροδεκάρες.

Και εμείς μέσα στα αμάξια μας. Με τη θέρμανση και τη μουσική στο ράδιο.
Και τα ζεστά μας ξεκούραστα πόδια μέσα στα καινούργια παπούτσια μας.

Πως να είναι το σπίτι του;
Ποιά να είναι η χώρα του;
Τι πέρασε για να έρθει τελικά και να εγκατασταθεί στο φανάρι;
Οι δικοί του; Να ζούνε άραγε;

Η μητέρα του; Να ζει;

Η μητέρα του...

Τον κράτησε κάποτε στα χέρια της μωρό. Είπε στο σύζυγο της όλο χαρά για το σπουδαίο γεγονός.

Τον είχε μαζί της στην κοιλιά της.
Και τον γέμιζε στοργικά φιλιά αφού τον γέννησε με κόπο.
Κάποτε ήταν ένα πεντακάθαρο μυρωδάτο μωρό.

Τουλάχιστον αύριο το πρωί που θα τον ξανασυναντήσω, αν με αξιώσει ο Κύριος να ξημερωθώ, ας του δώσω.

Ας γεμίσω την φοβισμένη μου από τις ειδήσεις των καναλιών καρδιά, με το χαμόγελο του.

Μακάρι να με αξιώσει ο Κύριος να αναπαύσω την καρδιά μου, αναπαύοντας τον συνάνθρωπο μου.
Αμήν

Παλιά ιστορία

Τα παλιά τα χρόνια ζούσε ένας βασιλιάς.

Βασιλιάς...

Βασίλευε...

Ανάμεσα σε ποιούς;

Είχε αυλικούς; Τον θαύμαζαν; Είχε παλάτι και πλούτη; Δύναμη;


Δίκαια;


Δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Δεν υπάρχει δικαίωση. Δεν θέλω να δικαιωθώ.

Πρέπει όμως να στέκομαι με αγάπη απέναντι στους άλλους.
Να τους αγαπώ, γιατί είναι κτίσματα του Κυρίου μου. Που με έφερε στη γή.

Που με γεμίζει με την αγάπη του. Που με προσέχει από ψηλά.

Που θα σταθώ απέναντι του. Όταν με καλέσει. Για να κριθώ.

Κύριε και Θεέ μου προστάτεψε με από τον εαυτό μου, μήπως και μπορέσω και σταθώ μπροστά σου,

Αμήν

Ο γίγαντας η αγάπη και ο ποιητής

Μεγαλύτερο ταξίδι από την αναζήτηση του Θεού στην κοινωνία του σήμερα, δύσκολα θα βρει κανείς όσο και να ψάξει.

Συνοδοιπόρους θα βρει πολλούς, άλλους υποψιασμένους, άλλους βαθιά νυχτωμένους και άλλους έτοιμους να γνωρίσουν την αλήθεια.

Συνήθως οι τελευταία κατηγορία, είναι και η πιο συνηθισμένη και προσφιλής.

Συνηθισμένη να την συναντήσει κανείς γιατί, ο τρόπος που καταλήξαμε να ζούμε τα τελευταία χρόνια είναι τέτοιος που η πληθώρα όλων εισβάλλει τρομακτικά γρήγορα και χρησιμοποιώντας το έφορο έδαφος για δίψα και μάθηση ουσιαστικά φυτεύει τα ζιζάνια της που μεγαλώνουν και θεριεύουν σε καλό ‘χωράφι’.

Προσφιλής γιατί η αγάπη του Χριστού μας φωτίζει τις καρδιές μας όπως ο ήλιος το φεγγάρι, αντανακλά την αγάπη του και τη δόξα Του, και εμείς σαν κτίσματα Του με τι σειρά μας αντανακλούμε με τη σειρά μας την αγάπη Του. Ο καθένας μας με την προαίρεση του. Με την περιεκτικότητα των υλικών του.

Προσωπικά έχω γνωρίσει αρκετούς συνταξιδιώτες στην ζωή μου.

Ο τελευταίος όμως που γνώρισα είναι ένας γίγαντας.

Στον εκτοπισμό του όγκου του.

Στην αγάπη και την φωτεινότητα που ακτινοβολεί.

Είναι πραγματικά ωραίο να βρίσκετε κανείς κοντά σε ανθρώπους που η αγάπη, η γνώση και η λαχτάρα για ζωή τους κάνει να έχουν την καρδιά ενός ποιητή και την όψη ενός γίγαντα.

Μόνο με μέτρο το καλύτερο μπορούμε να ανακυκλώσουμε τον εαυτό μας, σε κάτι νέο που αγαπάει πιο πολύ.
Που προσδοκά περισσότερο την αγάπη του Θεού.

Ο δρόμος είναι μέσα από τον συνάνθρωπο μας.
Γιατί και με αυτόν θα σταθούμε μπροστά από το βήμα του Θεού, αλλά και σήμερα εργαζόμαστε για την τελική μας κρίση μέσα από τα καθημερινά δρώμενα.


Μακάρι ο Θεός που μας αγαπά να μας προστατεύει και να μας προτρέπει όπως μόνο αυτός ξέρει να πηγαίνουμε κοντά του.


Αμήν

Τα δάκρυα δεν κυλούν

Τα δάκρυα δεν κυλούν από κλεισμένα μάτια, ούτε και απο αποκλεισμένες καρδιές.

Δεν είμαστε νησιά! Όπως γράφει ο κύριος Λαγκουβάρδος.

Δεν είμαστε και ούτε ποτέ θα είμαστε αποκλειστικότητες. Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Όμως οι πράξεις είναι σύμφωνες με τα ερεθίσματα του περίγυρου μας.
Επηρεαζόμαστε. Αλληλεπιδρούμε.

Τι όμορφος που θα ήταν ο περίγυρος μας να ήταν φιλαληθινός, φιλαγαπητός, αντάξιος της κοινωνίας που μας έπλασε ο πολλά αγαπών μας Κύριος και μοναδικός Θεός μας.

Τουλάχιστον ας ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής μας για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε το μεγαλείο του δώρου του Θεού μας.
Μήπως έτσι αισθανθούμε τον πόνο και την πίκρα που υπάρχει τριγύρω μας, μακρυά Του.




Μήπως τελικά μπορέσω και δακρύσω. Και λυτρωθώ.
_

Να θυμόμαστε πάντα με προσμονή και φόβο Θεού για να προετοιμαστούμε για το ταξίδι μας το τελικό, το αιώνιο και λυτρωτικό.
Να είμαστε προετοιμασμένοι γιατί μετά θα είναι αργά.

Αξίωσε με Κύριε να μην ξεχαστώ... είναι ανάξιο το θυμητικό μου και μεγάλη η λαχτάρα μου.
Αμήν